Toen ik onlangs een bijna-aanrijding had, werd ik weer eens gedwongen om goed te zorgen voor mijn gevoel. Ik vertel in deze blogpost hoe ik dat vroeger deed, en waarom het zo fijn is dat ik hiermee kan oefenen. 

“Neeee ik mag niet vallen, ik moet nog werken!”

Ik hoor het mezelf nog denken, en zie mezelf zo weer in slowmotion hard remmend met m’n fiets. De bumper van de auto (die onverwachts toch weer optrok terwijl ik voorrang heb) steeds dichterbij vanuit m’n ooghoek… Ik slaak wat kreten als m’n stuur door de remkracht dubbelklapt en ik ertegenaan klap, waarna ik over m’n fiets heen mezelf op m’n benen opvang.

“Gaat het?”, vraag de geschrokken bestuurder die direct naar me toekomt. “Dat weet ik nog niet” antwoord ik, “Ik denk van wel maar ik weet uit ervaring dat ik meestal snel zeg dat het wel gaat. Kun je even met me meelopen naar de kant?” Wow zeg ik dit. Dat is nieuw…

Hoe ik dit vroeger deed (en soms nog doe)

Een paar jaar geleden ben ik tijdens de zwangerschap van Janne gevallen, waarbij ik mijn enkel kneusde. Door mijn eigen moeite met hulp vragen en goed inschatten wat ik nodig had, heb ik toen weken lang thuis gezeten omdat ik niet adequaat handelde (lees: toch ging werken, in plaats van meteen te koelen en me ziek te melden). En ik kan nog wel wat voorbeelden noemen waarin ik niet goed voor mezelf zorgde… deze situatie lijkt zo op die met m’n enkel, dat ik heel bewust kies om het nu anders te doen.  

Wat als je wel kunt zorgen voor je gevoel

Ik probeer bewust te voelen wat ik kan voelen, benoem het voorval van toen en merk aan m’n praten hoe hoog m’n ademhaling en adrenaline zijn. Na een minuut tegen de bestuurder “Het gaat wel”, stap ik op de fiets om te proberen te fietsen. Ik kan niet inschatten hoe het gaat als ik het niet probeer. Na 30 meter stap ik af vanwege de pijnscheut in m’n been. Niet dus. 

Het voornemen van destijds, bepaalt nu de keuzes die ik maak. Ik bel mijn coachee om uit te leggen dat we de afspraak moeten verzetten. Ik bel Robert. Ik zoek een bankje om comfortabel te zitten. Dat dat aan de rand van een woonwagenkamp is, ik tijdens het gesprek met Robert mijn broek nog even naar beneden trek om te kijken hoe mijn been eruit ziet en te controleren of het niet bloedt, ik een vrouw verbaasd zie kijken van een afstandje: het interesseert me niet.

Of eigenlijk interesseert het me wel, maar ik laat het geen invloed hebben op mijn keuzes. Ik ga me nu eens niet verantwoorden.

Jezelf niet verantwoorden

Die neiging heb ik vaak wel. Bang om als aansteller gezien te worden, is het makkelijker te zeggen “Ik kan nu niet…” dan “Ik wil nu niet”. Mensen gaan vaak over de grens heen, als je hem zelf niet duidelijk stelt. En erbij blijft.

“Komt wel goed, even doorbijten”. “Straks kun je uitrusten”. Zo doen we het toch vaak? Maar hebben we niet gewoon altijd de keuze om een grens te trekken?

“Ik voel me niet in staat om te werken / te socializen / naar huis te fietsen vandaag.
Ik heb het nu nodig om … / Kun je me helpen door… ? ”

Niet jezelf overschreeuwen alsof het niks voorstelt, niet dramatischer maken dan het is, maar steeds voelen hoe het voelt. En wat je nodig hebt.

Wat heb je nodig?

In deze situatie is dat om opgehaald te worden en op de bank te zitten de rest van de middag. Robert biedt het gelukkig al aan nog voor ik het hoef te vragen. Zo eindigt deze semi-aanrijding gelukkig alleen met blauwe plekken en stijve spieren.

En daarnaast, met een nieuwe ervaring erbij rondom mezelf en je behoefte serieus nemen, ook al gaat dat gepaard met gedachten dat anderen daar misschien last van hebben of iets van vinden.

Stilstaan

Ik werd gedwongen om letterlijk stil te staan. Misschien sta jij of staat je leven voor je gevoel stil op dit moment?

Wat is daarin goed voor jou, kun je voelen wat je nodig hebt? Gewoon nu, als eerste ding om goed voor jezelf en je gevoel te zorgen?

Lees ook: Zelfzorg is de basis