Ken je dat, het moment tussen slapen en waken. In zo’n moment had ik zo’n ingeving, een paar dagen terug… O maar wacht, ik denk trouwens dat het iets later was, en dat ik al even op Instagram lag te scrollen vanuit bed. Ken je dat? I know, niet handig 🙂

Anyway, ik zag mezelf van een afstandje kijken naar de advertenties en posts. En ineens van diezelfde afstand bedacht ik me: “Angst en tekort. Dat is waar alles op gebaseerd is.”

“Wil je dit? Je wil dit he? Kijk eens, dit heb je nodig. Als je dit doet… dan …. *ultiem geluk / schoonheid / meer rijkdom / minder gedoe*“

Meestal zit ik er middenin, word verleid door alle mooie aanbiedingen, mooie mensen met evenzo prachtige beloftes.

Stilstaan bij gevoel

En ik doe hetzelfde. Doe ik niet hetzelfde? Ik heb stilstaan… “Stilstaan bij gevoel” in mijn etalage van beloftes. Hoe onaantrekkelijk dat ook lijkt als je je rot voelt. Ik claim dat dat de manier is om meer op je gemak te zijn met je gevoel. Gelukkiger? Nee. De angst weg? Nope. Maar wel ervaren dat je door het voelen weer kunt bewegen. Weer vooruit gaat.

Meer of minder, hetzelfde principe

Ik wil het niet meer. In de reclame van tekort zitten. Van meer moeten hebben. Ook niet van minder, waar ik zelf momenteel toe neig. “Als ik maar… minder spullen heb, minder hard m’n best doe, minder doe….”, ben ik dan gelukkig? We zijn mens. We streven naar geluk. Maar het is zo verslavend… we kunnen al gauw niet zonder dat gevoel. Of zonder het gevoel dat het gevoel binnen handbereik is.

Door een voorspelling in een horoscoop. Een kaartje dat voor ons wordt getrokken. Een teken in ons leven. Iemand die zegt “Het komt goed, echt”.

Wat is er nu?

En al die tijd is er het nu. Het nu waarin we om ons heen kunnen kijken. De vogels kunnen zien vliegen. Het water stromen. De wolken drijven. De zon schijnen. Ons lichaam kunnen voelen bewegen, ook als het stilstaat.

Er is zoveel wonderlijks, nu. Zoveel shit ook die we met onze gedachtes kunnen bedenken. Wat er niet werkt. Wie er niet in ons leven is. Waar het naartoe gaat met de wereld. Wat en wie we missen.

Is het gevoel, dat missen, puur gevoel? Of zijn het gedachtes?

Het verschil tussen gevoel en gedachtes

Vaak zijn het gedachtes die de controle terug willen, ons weg willen krijgen van een rotgevoel (verdriet), of die ons al een rotgevoel hebben geven (ik doe het niet goed). En waar we dan ook weer van weg willen, en dat doen we dan vaak met meer gedachtes. Of Netflix en chocola. 

Maar hoe zie je dan echt hoe het is?

Mij helpt het om steeds weer terug te gaan naar dat nu.

Wat voel ik nu. Wat denk ik. Wat zegt m’n lichaam? Opmerken, ermee ademen. Repeat.

Maar ok, wat zeg ik nu, is dat dan de weg naar geluk? Naar beheersing van het leven? Ook niet. We zijn en blijven kwetsbaar.

De bus waar ik straks in stap kan botsen.

Een storm kan bomen op mijn hoofd laten vallen.

Ik kan ziek worden. Doodgaan.

Sterker nog, ik ga dood. Jij ook. We weten niet wanneer, en niet hoe.

Supereng? Angstig?

Niet aan denken

“Niet aan denken”, heb je net misschien gedacht. “Dit wil ik niet lezen” misschien ook wel. Voelde je een neiging ervan weg te gaan? Ik dacht het net terwijl ik typte: “Dit mag je niet schrijven, dat brengt vast ongeluk.”

Ons hele leven hangt aan elkaar van beheersing van ongemak, wegpoetsen ervan. En verlangen. Als……(dat kindje / die man / dat geld / die goeie baan) er is, dan kunnen we gelukkig zijn.

Dan kun je echt gaan leven. Toch? 

Ga je daarop wachten?

Of ben je nu armzalig rijk, gelukkig ongelukkig en perfect imperfect?

En oefen je met daarbij blijven. En leef je je leven vanuit nieuwsgierigheid? Oefenen, zien wat er is, bijsturen, verder oefenen…

Wil je hier met mijn begeleiding mee oefenen?
Zonder beloftes van geluk en bliss,
maar met een bewuste aandacht?
Zin om dat met gelijkgestemden te doen?

Binnenkort open ik een community, waarin je voor een vast bedrag per maand
meedoet aan (besloten!) online meetings, offline wandelingen en veel inspiratie
krijgt om zelf vorm te geven aan je gevoel, je verlies, en je leven.