Op zomaar een dinsdag waarop mijn hoofd op hol was geslagen, had ik het ineens weer.

Zo’n helder voelen (wat dieper gaat dan een inzicht, ken je het, zo’n “aha”):

Zelfzorg is de basis.

Ik sta hier vierkant achter, of voor, hoe je het bekijkt. Met heel m’n hart. Voor de vrouwen met verdriet en zware tijden die ik help met Vorm aan Verlies. Voor eigenlijk iedereen.

Maar nu de storm van rouw in mijn persoonlijk leven al een tijdje is gaan liggen, moet ik nog steeds alle zeilen bijzetten om goed voor mezelf te zorgen. Misschien wel meer nog, omdat de nood niet zo hoog lijkt. Ik heb toch het gezin waar ik van droomde? De zelfstandigheid van een eigen bedrijf? Ik kon toch altijd zo goed multitasken?

Projecten

Enthousiast pak ik allerlei projecten op, en met een vermoed ADD-brein gaat dat in rap tempo.
– Project huis opruimen, ja dan volgt automatisch:
– Project alle boeken lezen in de kast (elke week 1).
– 
Project werk uitbouwen (liefst deze week nog). Daarvoor moet ik meer online zijn. Meer doen. Meer filmen. Meer mensen bereiken en steunen.
– Project meer tijd en aandacht voor Janne want ik heb er maar één om voor te zorgen en dat wil ik ook supergoed doen. Daarvoor moet ik minder online zijn.
– Project lijf en leden, ik wil beter in conditie en afvallen.
– Project als stel leuke dingen doen, want de onderlinge echte aandacht voor elkaar houdt te wensen over.
Maar daarvoor moet dan weer een oppas, en wanneer dan, want dat is niet leuk voor die kleine. En ik moest nog blogs schrijven en geld verdienen anders kunnen we überhaupt niets leuks doen. En, en,  en, en…..

– – – DZZZTTT- – – 

Overload. Ik weet niet hoe het te bolwerken, anders dan gas terug te nemen. En dat mag niet van mezelf want al die ballen, je weet wel, hoog houden enzo. Misschien herken je het, ik hoop voor je van niet 😉

Wat is echt belangrijk

Dan ga ik suikers eten en caffeine drinken om dat veel te hoge tempo bij te benen. Merk ik dat de vermoeidheid wint. Neem ik gas terug (of word bijna geschept door een auto… dan regelt het leven het voor me).

Ga ik even van een afstandje kijken wat nu echt belangrijk is. Voel ik de dankbaarheid voor alles wat er wél is. Kan prioriteiten stellen. En begint de riedel van voor af aan.

Steeds meer inzicht? Ja.
Frustratie? Destemeer.
Keuzes? Ik moet wel.

En vooral vind ik dat ik dit niet mag delen op social media. Komt ze alweer aan met die ADD, ze moet gewoon een ander vak kiezen… Of weet ik veel wat die stem in m’n hoofd zegt. Dat soort (snoeiharde) dingen.

Waarom deel ik het dan toch?

Leven na verlies vraagt om zorgvuldigheid

Omdat ik denk dat je het misschien herkent. Omdat als je weer een beetje uit de meest heftige rouw bent (of andere zware periode in je leven), je oude patronen weer de kop opsteken. Terwijl leven na verlies vraagt om zorgvuldigheid. Vertragen. Zelfzorg na verlies is anders dan ervoor. Je leven is anders dan ervoor.

Gedachten laten kletsen

Maar ook omdat onder die gedachten, die iedereen op zijn of haar eigen manier heeft, een rust ligt. Een helder voelen wat echt belangrijk is. Voor iedereen iets anders, maar bij iedereen ingegeven door liefde, daar ben ik van overtuigd. Ik kan daar inmiddels bij, bij dat gevoel. Als ik de gedachte niet wegdruk, maar juist herken. En laat kletsen.

Ik word nooit perfect. Hou ermee op het te willen ook. Alhoewel, 6 kilo eraf in de komende weken voor de bruiloft in Spanje?…. als je maar je best doet. Echt, dat dus, hallo gedachten voor wie het nooit goed genoeg is.

Tegenspreken werkt niet. Ik kan mijn gedachten niet voorkomen, maar wel minder serieus nemen. En mezelf afremmen, omdat ik weet dat dat de enige manier is waarop ik kan voelen hoe het met me gaat. 

Als ik het mag, mag jij het dan ook van jezelf?