Alles op z’n tijd.

Vandaag maakte ik mijn 3e herinneringshuisje af. De eerste twee waren als symbool voor onze kindje-die-niet-hier-zijn. Dit huisje is (letterlijk en figuurlijk) groter, staat voor een stuk van mij wat veel pijn doet. Of deed – moet ik zeggen, want het wordt nu zachter. Een schelp en een vage foto van het strand, lees hier waarom:

“Jij hebt echt een voorliefde voor het strand hè!” Een reactie op een Insta-story, de zoveelste die ik plaats van het strand. Ja! Antwoord ik kort en bondig. Ik besef dat ik elke kans pak om er te zijn. ZIJN. Dat kan ik daar. 

Dus deze herfst loop ik er ook, op een – voor mij nieuw – stuk strand. De wind snijdt in m’n gezicht en koelt m’n handen. Nog niet gewend aan deze temperaturen. Ik wil best graag naar de strandtent voor koffie, maar heb hier iets te doen.

Het is het strand waar ik mijn eerste coachingssessie zal gaan houden. Een verkenningstocht.

Symboliek

Ik loop, bewust mijn voeten plaatsend. Een korte loopmeditatie om het hier en nu weer te kunnen ervaren. Ik pak een schelp op die mijn aandacht trekt. En gebruik hem bij het bewust kunnen worden van wat ik voel.

Verlies, rouw, het is er nog. Er drukt al een tijd iets. Het gemis. Ik volg mijn gedachtenstroom terwijl ik de schelp bekijk. 

Hij is koud, hard en plat, versleten door de zee. Net als mijn baarmoeder kan ze niets meer dragen. En dat had ik wel gewild. Ik wilde meer kinderen dragen en kunnen zien opgroeien. Kinderen om de wereld te laten zien en liefde te laten voelen, te laten voelen dat ze goed zijn zoals ze zijn. Te zorgen dat ze dat niet kwijtraken.

Terwijl ik mijn woorden hardop zeg, de lading voel, de tijd neem, voel ik een stukje helen. Eerst is er huilen, dan helen. En heel veel houden van. Ik kijk nogmaals naar het symbool in mijn hand.

De schelp glimt, glanst. Reikt uit met haar sprankeling. Weerkaatst licht. Is transparant, open door de gaatjes her en der. Kwetsbaar en sterk.

Het is dezelfde schelp.

Ik voel mijn sprankeling en kracht.

Alles wat je voelt mag er zijn. Is er al.

Mijn missie is om mensen het gevoel te laten ervaren, dat ze goed zijn zoals ze zijn. Met al hun kwetsuren, frustraties, verdriet en onzekerheid. 

Alles mag er zijn. Iedereen mag zichzelf goed genoeg vinden. Goed genoeg om te kunnen voelen en goed voor zichzelf te zorgen. 

Waard om van gehouden te worden. Zonder prestaties, zonder maskers, zonder iets anders dan zichzelf zijn.

Mijn eerste coachsessie afgelopen zondag, werd ervaren als een middag wellness. Gaf ruimte en opluchting aan een andere vrouw, een vrouw die ook verlies meemaakte.

Dit is wat ik wil.

En strand en zee kunnen me hierin helpen.

Waarom heb ik zo’n voorliefde voor het strand?

Strand en zee zijn onvoorwaardelijk. Oneindig (of althans zo lijken ze). Op het strand ben ik verbonden met elementen, met het universum, met natuurkrachten van maan, getijden. 

Ik voel me klein en tegelijk groot. Onderdeel. Gedragen. 

Ik krijg signalen dat ik het leven mag leven, zoals de natuur dat doet. In flow, in een basis, zonder opsmuk. Of met, als ik dat wil.

Vertrouwen dat het leven me brengt naar waar ik iets kan bijdragen. Zonder m’n best te doen.

Gewoon ZIJN.

Dus ook in verwerken hoef ik niet m’n best te doen. Ik verwerk op de tijd die voor mij passend is.  Nu er ruimte is en relatieve rust om dit stuk ook te voelen. In een flow. Met de natuur als spiegel.