De jas van mijn opa

De jas van mijn opa

Ontelbare keren liep ik met hem mee vroeger. Naar het winkelcentrum. Zijn rustige tred, petje op z’n kalende hoofd, sigaretje in z’n mondhoek. Een boodschappenkar achter zich aan trekkend. Ik logeerde veel bij ze, mijn opa en oma van moeders kant. Ik had koosnaampjes...
Jij weet hoe het voelt

Jij weet hoe het voelt

Wereldlichtjesdag 2018 Deze week was het zeven jaar geleden dat ik afscheid nam van mijn eerste kindje. Ze mocht 11 en een halve week in mijn buik wonen. Net als haar zusje Lieve anderhalf jaar later, was ze ernstig ziek en namen we, met pijn in ons hart,...
We zijn niet alleen

We zijn niet alleen

Hoe zeer doet de wanhoop Hoe zwaar je verdriet De dag kruipt voorbij, je leven staat stil Maar bijna niemand die het aan je ziet De leegte van binnen De kou in je huis Troost en warmte zijn zo nodig, Maar je gevoel geeft niet thuis Wel zegt men: “Hoeveel weken was...
Over dansen en Volkswagenbusjes in de winter

Over dansen en Volkswagenbusjes in de winter

Toen onze kinderwens nog niet vervuld was en veel verdriet en onzekerheid bracht, hebben we leren vertrouwen op het leven door te kijken naar wat we wél konden doen. Korte dagen “Niet de deur dicht!” roept Janne vanaf de bank als ik de tuindeur dicht wil doen. Ik vond...