Still in your eyes?

In juli zag ik de oproep: ouders gezocht die voortijdig in zwangerschap of bij bevalling afscheid hebben moeten nemen van hun kind of kinderen. Mijn hart maakte een sprongetje: ja dat wilde ik graag. En Robert en Janne gingen ook mee, Robert voor de foto, Janne omdat ze er gewoon bij hoort. Het voelde als iets om als gezin te doen, ons hele gezin.

Ik had vooraf nog een gesprek met Carina, die samen met fotograaf Marcel Kolenbrander hier de kar in trok. Want we hadden toch zelf afscheid genomen? Waren er meer ouders die een zwangerschap afgebroken hadden om medische redenen? Hoewel onze kindjes stil geboren zijn, was de aanleiding anders dan bij een vroeggeboorte of miskraam. Ze stelde me gerust. Na een fijn telefoongesprek was het ineens DE dag. Opgetogen en ik licht gespannen, gingen we naar Leusden.

Niet alleen veel verdrietige gezichten, ook warmte en verbinding waren voelbaar. Na even wachten, ging het ineens snel. Gesprek met Carina voor het onderschrift bij de foto, en op de foto bij Marcel.

Let it go

Toen Robert op de foto ging, stond Janne tegen hem aangeleund en zong vanuit het niets ineens “Let it goooo….”. Ik was zo vertederd, het is niet dat ze het die dag continu zong. En hoewel ik echt vind dat we onze kindjes mogen koesteren tot in eeuwigheid, was de boodschap voor mij heel duidelijk. “Leef nu”. Hier.

Dus dat doen we. In verbinding met de kindjes die we niet zien, maar wel voelen. En dat hoeft ook niet altijd. We zijn hier. Nu. We aten met z’n drieën in een restaurant vlakbij, waar het personeel Jannes overschot aan energie gelukkig goed kon handelen. Zelfs ijs hoefde ze niet.

Misschien was het toch gewoon spannend geweest.

Ben ik dit?

Toen twee weken later onze foto’s op de mat vielen, zag ik alleen de rimpels onder m’n ogen. Ik werd verdrietig, zag het verdriet weerspiegeld, terwijl ik toch liefde voelde. Hoe kan dat nou? Later in de spiegel zag ik dat de rimpels er vooral zijn als ik glimlach. Aha, dat had ik dus gedaan tijdens het maken van de foto.

Wat ik ook zie, is een stuk ouderdom, die ik niet zo voel van binnen. Alsof ik een paar jaar heb overgeslagen. Een niet vervulde kinderwens hebben is een intensieve tijd, hoe het ook verder gaat. Opnieuw je weg vinden, met of zonder kindje om voor te zorgen. Met een gelaagdheid, met liefde, verdriet, alles wat er te voelen is. Dat maakt me verdrietig, maar het is ook mooi. Het maakt dat ik in het leven sta, zoals ik doe.

Marcel heeft het zo treffend gefotografeerd, weer een stukje gevoel bij mij geraakt, en daar ben ik hem heel dankbaar voor.

Wil je alle foto’s en verhalen kunnen lezen? Het boek verschijnt in november, en is nu al te bestellen via de website van Still in your Eyes. Een deel van de opbrengst gaat naar Stichting Still Fotografie. Met de code Still07 krijg je in de voorverkoop 10% korting.