“Het moet wel biologische sla zijn, juist bij de sla is dat heel belangrijk”. Het dreunt na in mijn oor als ik een hap wil nemen. De sla bij mijn tosti. De herinnering aan de cursus over voeding, de beste voeding om zwanger te worden.

De afgelopen jaren hebben we veel dingen niet onder controle gehad. Maar ondertussen was daar wel die behoefte naar zekerheid, en controle krijgen. Menseigen. Controle op onze  gezondheid, kwaliteit van ei- en zaadcellen, en daarmee het vervullen van de wens naar een kindje om voor te zorgen.

En voor wie dat niets zegt, wees blij. Ik som even op op welk vlak we leefregels waren: Mindset, visualisatie, eten, supplementen, drinken, acupunctuur, de beste houding tijdens het vrijen. De beste houding na het vrijen En toen we IVF behandelingen kregen: De beste houding tijdens de terugplaatsing. En erna. Liggen, of toch een stuk lopen. En hoe ver dan. Hoe lang.

En ik geloofde erin hoor. En nog, want van een deel is echt aangetoond dat het werkt. Maar lang niet van alles. En nooit. Nooit wist je of je het goed deed. Pas als het niet gelukt was en je toch weer ongesteld werd, wist je het. Het heeft niet gewerkt (dacht je dan). Of misschien toch wel, maar was er iets anders mis? Iets wat je nu nog niet wist? Alle goede adviezen gingen opnieuw onder de loep. Opnieuw Googelen. Opnieuw moed verzamelen, opnieuw proberen, opnieuw hormonen. En zo ja, welk tijdstip. Deze maand, of toch nog een maand wachten.

Voor degenen van jullie die dit meemaken, klinkt het vast bekend. Alles lag onder een vergrootglas. Wanneer doe je het nu goed? Als je zwanger wordt? Je weet het nooit.

Ik stopte ermee nog voordat ik zwanger werd van Janne. Was er klaar mee. Het hielp niet, vond ik. Of althans ik zag niet in welke mate het hielp. Want ik werd niet zwanger. Dus ik dronk weer koffie, at weer suiker. Deed geen yoga. Ik was boos op alle pogingen ervoor die niet gelukt waren. Maar het vergrootglas bleef op genoeg andere dingen. 

En godzijdank werd ik zwanger. En in mijn zwangerschap heb ik vooral m’n eigen angst om Janne kwijt te raken onder controle proberen te houden. Door het te voelen, toe te laten. En geruststelling te vragen aan de verloskundige als ik het echt niet meer uithield. 

Terug naar de sla bij mijn tosti. Ik ben de afgelopen weken 3 kilo aangekomen. Deze sla is zo’n beetje de eerste groente die ik in een paar dagen eet. Fruit eet ik wel. En chocola. En koekjes bij de koffie. Koolhydraten in allerlei vormen. En vet. In diezelfde koekjes. 

Een paar weken terug gooide ik alle suikers rigoreus m’n huis uit. Maar ik voelde zo’n verzet, beleefde opnieuw die periode van superfoods, etiketten lezen, bestellingen van ik-weet-niet-hoeveel supplementen. Kreeg er de kriebels van. Verdriet ook wel. En wat wil ik als ik verdriet voel? Juist ja: suikers….

Ik wil echt graag heel oud worden en met Robert en Janne zoveel mogelijk genieten. Leven! En daarvoor is gezond eten en bewegen gewoon een basis. Een basis. Geen garantie.

Eerlijk? De sla (of misschien de dressing met suiker ;)) smaakte naar meer. Ik heb Robert gevraagd om de komende tijd samen gezond te koken. Ik ben zo moe de laatste weken dat ik juist snel naar makkelijke dingen grijp. Of zeg “zullen we een pizza maken / patat halen?” (Robert zegt nooit nee, haha). Oorzaak of gevolg, ik weet het niet. Ik weet wel dat ik per moment mag kiezen wat past. En dat als ik mezelf af durf te remmen, ik beter kan voelen en kiezen wat dat is. 

Daar komt het toch steeds op neer. Of je nu in een verdrietige periode bent of niet. Leven is steeds bijsturen. Maar jij bepaalt. Je maakt keuzes voor wat jij belangrijk vindt op dit moment.

Hoe is dat bij jou? Herken je er iets uit? En op welk moment stuur jij bij?