Over gevoel, vertrouwen en leven

 

In mijn dromen, mijn ideale wereld heeft iedereen een plek om thuis te komen: bij zichzelf.

In die wereld heeft iedereen het basale gevoel gewoon oké te zijn, met alles wat er op een bepaald moment is in zijn of haar leven.

Dus niet alleen als de dingen voorspoedig lopen, maar ook bij tegenslag, bij verlies, bij ziekte, in zware tijden van welke aard dan ook. Dat alles wat je daarbij voelt goed is, ook al voelt het vreselijk, wanhopig, ellendig, verdrietig.

Dat dat mag, en dan hoeft gevoel….

  • niet weggestopt te worden,
  • niet weggesnoept, -gedronken, -gerookt,
  • niet goedgepraat,
  • niet met gedachten omgezet in levenslessen (als dat gebeurt, gaat het vanzelf, vanuit je hart),
  • niet vertaald naar positiviteit (idem)

Maar mag gevoel wel… gevoeld worden. Erop vertrouwend dat gevoel komt en gaat, dat gedachten komen en gaan. Dat het niet leuker wordt door erbij stil te staan, maar wel draaglijker. Minder zwaar dan wanneer je je gevoel als een plastic strandbal onder water probeert te duwen. Met veel meer kracht komt het weer naar boven. Bam, right in your face.

In mijn ideale wereld, waar iedereen zichzelf goed genoeg vindt, zullen we ook niet meer zo de behoefte hebben om het gevoel van de ander te veranderen. We kunnen dan ook onze pijn verdragen om anderen verdrietig, of boos, of wat dan ook te zien.

Door mijn eigen verlieservaringen in 2011 en 2013 (in twee van mijn drie zwangerschappen), moest ik eerst zelf leren stilstaan bij verdriet. Ik kon er niet meer omheen, maar ik had geen idee hoe ik het moest aanpakken. Al mijn strategieën, van schouders eronder tot vooral naar de leuke dingen kijken, werkten niet.

Somber en moedeloos was ik, en tegelijk was alles wat ik wilde opnieuw zwanger worden. Ik had haast en wilde niet stilstaan. Toen ik hulp zocht, erkenning kreeg, durfde ik pas te voelen. Ik mocht dit verlies als verlies zien. Erom rouwen. Ook al had ik zelf de keuze gemaakt voor het afscheid.

Toen ik het verdriet mocht voelen, en m’n oude strategieën even parkeerde, kon ik er iets mee. Ik leerde vertrouwen dat ook dit gevoel, hoe zwaar ook, altijd weer verandert. Mindfulness in vol ornaat, ik kon fijn alles op mezelf toepassen wat ik geleerd had. Leuk werd het er niet van, maar wel draaglijk, te dragen. En dat gaf ook weer vertrouwen.

Ik ging schrijven, maakte foto’s, zocht symbolen om het verdriet, maar ook de liefde voor mijn kindjes vorm te geven. Ik ging beter voelen wat ik nodig had. Zelfzorg. De mensen opzoeken bij wie ik mezelf kon zijn.

Alle jaren dat ik schreef, voor mezelf en via lotgenotencontact (www.sczb.nl) , voelde ik “Hier wil ik meer mee”. Ik werd steeds bevlogener om mensen die verlies meemaken te laten weten dat alles er mag zijn, al hun gevoel, verdriet, hoop, boosheid. En ook de omgeving van die mensen te kunnen bereiken.

Zodat iedereen beseft en erop kan vertrouwen dat met gevoel niets mis is, ook al voelt het zwaar en oneindig en vreselijk rot. En dat alleen door te voelen, je echt verder komt.