Twee maanden geleden: mijn behoefte aan ruimte voor mezelf is voelbaar. Na een paar maanden van dicht op elkaar zitten, vlucht ik in mijn telefoon.
Ik scroll en swipe door social media en internet dat het een lieve lust is. De laatste maanden mezelf aangeleerd om niet teveel nieuws te kijken.
In eerste instantie om niet te verdrinken in de getallen. Later omdat ik merkte dat mijn prioriteiten veranderden.

Ik ben meer met m’n handen gaan werken. Met inkt, verf, krijt. Op papiertjes, papier en hele grote vellen. Gewoon doen.

Het geeft me rust. Informatie over hoe het met me gaat. Uit m’n hoofd, in m’n lijf.

Luisteren naar je hoofd of naar je hart

Waar ik gewend was, en ben, met m’n hoofd, met letters, alles op te lossen: denken, lezen, bespreken, kiezen…. kom ik steeds meer op een punt dat dingen een kwestie zijn van voelen.

Past dit of past dit niet. Geeft dit een sprankel in m’n hart of niet. Is dit “mijzelf zijn”.

Wanneer ik half juli weer eens kijk naar de tabbladen met aanbieders van werkruimtes in de buurt, heb ik zo’n moment.

Een ruimte in een oud schoolgebouw. 5 straten van ons huis. Per direct beschikbaar. Anti-kraak. Betaalbaar.

Mijn hart maakt een sprongetje. En nog een.

Ik bel om een afspraak te maken. En pas daarna gaat het raderwerk aan. Dit kan toch niet. Je hebt helemaal geen… Wie ben jij nou om…

Kritische stem. Hallo. Daar ben je. Ik voel m’n hart, dat is genoeg.

Sneltreinvaart

Na het weekend ga ik kijken. Zodra ik erover ga praten met mensen, ga ik twijfelen. Maar mijn hart weet het.

Dit wordt mijn ruimte. Dezelfde dag teken ik het contract, de sleutel mag ik houden.

Het resultaat zie je in de foto bovenaan deze blog… en er is iets aangeboord wat ik lang niet heb gevoeld.

Energie. En nog meer behoefte aan mogen zijn wie ik ben.

Wat ga je daar doen dan?

Die vraag stellen mensen me geregeld. En eerlijk: ik heb geen idee meer wat het is wat ik bied.

Geen behandelingen meer in ieder geval.

Geen rouwbegeleiding. Geen coaching om van A naar B te komen.

Wel om stil te staan.

Ik geloof dat ik mensen gewoonweg graag wil helpen om hun gevoel te uiten.

Op wat voor manier dan ook. En dat is waar ik goed in ben. Altijd al ben geweest.

De mensen die al op bezoek zijn geweest, openden hun hart als vanzelf.

Zittend op de gratis meubels, drinkend uit de kringloop mokken.

De spullen bekijkend, terwijl ik kort vertel waar ze vandaan komen, waardoor de mensen van wie de spullen waren een gezicht krijgen.

Soms waren ze oud, soms jong en begonnen ze aan een nieuwe fase. Meubels eruit, ruimte erin. Bij iedereen op een andere manier.

Alles in de ruimte heeft geschiedenis. Net als iedereen die er binnenkomt.

Alles en iedereen heeft een hart

Wil jij het jouwe komen voelen? Dit najaar organiseer ik workshops, en mogelijk nog meer dingen.

Online als het te ver is voor je, maar met de sfeer van de ruimte via Zoom.

Offline in Rotterdam als je graag jezelf wilt zijn in deze heerlijke imperfecte maar o zo fijne ruimte.