Wereldlichtjesdag 2018

Deze week was het zeven jaar geleden dat ik afscheid nam van mijn eerste kindje.

Ze mocht 11 en een halve week in mijn buik wonen. Net als haar zusje Lieve anderhalf jaar later, was ze ernstig ziek en namen we, met pijn in ons hart, afscheid.  Zeven en vijf jaar geleden; het lijkt zo lang, maar vloog voorbij. De dag voor het afscheid zeven jaar geleden liep ik alleen op het strand. Ik hoefde geen gezelschap. Dacht ik. Ik kon dit wel aan, met mijn hoofd en een beetje met m’n hart. Dacht ik.

Het was nog maar zo pril, dat zou vast schelen. Ik was gewend dingen met mijn hoofd op te lossen. Maar hier had ik mijn hart en gevoel voor nodig. Zo bleek later pas.

De tekst die ik voor Wereldlichtjesdag 2018 maakte, gaat over dat gevoel. Dat nodig is om te doorleven, en tegelijk zo zwaar is.

Waar mensen geen idee van hebben, van kunnen hebben, tenzij ze het zelf meemaken.

En dan nog is iedereen anders. Alleen jij weet, hoe jij je voelt.

Jij weet hoe het voelt

Jij weet hoe het voelt… om verwachting te verliezen, en er geen kindje voor te kunnen koesteren, anders dan in je hart

Jij weet hoe het voelde… om een klein wezentje stil en bewegingsloos in je handen of armen te houden. Er al zielsveel van te houden en te weten dat het afscheid al nadert.

Jij weet hoe het voelde… de leegte wanneer je samen naar huis rijdt.

Wezenloos, onwerkelijk, in de drukte en tussen de mensen om je heen, mensen die van niets weten.

Terwijl je hart overstroomt van liefde en verdriet tegelijk.

Jij weet hoe het voelt… wanneer een paar weken later jouw wereld nog stilstaat, terwijl iedereen om je heen doorgaat. Je probeert de draad weer op te pakken, met werk of afleiding, maar de leegte lijkt onverteerbaar. Wij ouders weten hoe het voelt….

Als man weet je hoe het voelt… de onmacht om je vriendin, je vrouw te troosten. Het verdriet wat je van binnen voelt maar wat zo lastig is om ergens te uiten. Je wil sterk zijn, er zijn voor je partner, jij was niet zwanger…maar je verloor wel je zo gewenste kindje.

Mijn man weet hoe dat voelt.

Als vrouw weet je hoe het voelt. De confrontatie met je niet meer zwangere lichaam. Dat soms nog denkt dat er een kindje geboren is en zomaar wat melk produceert….maar dat ook al heel snel weer een menstruatie laat komen.

“Alles werkt weer”, zeggen de deskundigen. Maar je tranen zijn niet na een paar dagen over.

Tegelijk is er echt de hoop, het diepe verlangen naar een nieuw kindje. Een baby waar je wel echt in levende lijve voor mag gaan zorgen. Jij weet hoe verwarrend dat is. Mag dat al, kan dat al? En als het dan lukt, waarom kan je het genieten dan niet afdwingen?

Mensen zeggen van alles. Over loslaten, over genieten, over afsluiten, doorgaan, verwerken en ook nog eens achter je laten.

Maar alleen jij weet hoe het voelt. Hoe je je kindje niet wil vergeten, hoe liefde en rouw verweven zijn…

Dat je echt wel doorgaat, maar ook nog verdriet hebt over wat-niet-kon-zijn. Jij weet hoe intens je ook samen kan genieten van het leven. Hoe de dankbaarheid voor wat je wel hebt, er ook is. Dat niemand je dat hoeft te vertellen.

Jij weet wel hoe dat voelt.

Jij weet nu misschien nog niet, hoe het voelt als het verdriet wat zakt.

Minder rauw voelt.

Zachter.

Maar dat zul je wel gaan weten, gaan voelen.

Je zult voelen wanneer het verdriet krimpt, en de liefde sterker te voelen is.

Niet alleen maar af en toe, maar vaker, en warmer.

De liefde voor elkaar, voor het leven. Voor al onze kinderen, waar ze ook zijn.

Want de liefde… We weten allemaal hoe die voelt.