“Bang voor jou en bang voor mij
Bang voor dood en bang voor pijn
Moeder laat een lampje aan, ‘t is donker ja”

Doe Maar nam het op in 1983, eind maart 2020 zit het in mijn hoofd bij het opstaan.

Deze dagen komen herinneringen boven, alsof iemand in m’n hoofd een wat stoffig deel van m’n hersenen weer laat zien. “Tadaaaa, dit had je ook, weet je nog wel?” “Hier was het ook spannend. En hier. En hier.”

En nu weer.

Patronen in crisis

Ik voel oude patronen versterken, in deze nieuwe situatie met ongekend grote impact. De angst om de angst überhaupt al te voelen. De angst doordat ik denk dat ik de enige ben die er zó’n last van heeft, dat mensen me nu toch echt wel raar vinden. Angst erbuiten te vallen.

En angst voor m’n dierbaren. De ene dag flitsen spookbeelden door m’n hoofd wat onze dochter zou kunnen gebeuren, de andere over de dierbaren verder weg, waar ik nu niet zomaar naartoe kan.

Ik wil ze allemaal in een doosje doen, en bewaren… ander liedje, ook prachtig.

Ik ken de beweging… ik zoek eerst naar manieren om niet te voelen.

  • Snoepen (Heb je gezien hoe leeg de snoepschappen zijn deze dagen, yep, ook ik!)
  • Afleiding
  • Gek doen
  • Piekeren, kritisch op mezelf worden

Het dempt ja, misschien even, maar het helpt niet. Dus ik probeer erbij te blijven.

Het enige waar ik mezelf echt mee help, is voelen.

Gevoel en gedachten

Ik begin er elke ochtend mee. Als ik de eerste ben die opsta, voelt hoe mijn gevoel mijn gedachten een zwengel geeft.

Ik spreek het hardop uit, moet deze dagen vaak ook even huilen. Het geeft lucht.

En inspiratie voor blogs zoals deze. “Ze vinden je vast raar” zegt mijn kritische stem nu.

“Dat zal wel, kritische stem, maar ik vind dit belangrijk om te delen”, zeg ik dan. Ik weet namelijk dat ik niet de enige ben.

Verbinding met de ander

Ik lees, ik voel, ik spreek de mensen bewust die ik tegenkom. Op straat, in de buurt, in de winkel. Op veilige afstand maar met verbinding. Die maak ik bewust. Dat vind ik fijn.

Ik zie de spanning als ik ze spreek. Tranen soms. Ik voel de mijne prikken. De ontlading van spanning. Ik ben gewoon mens. En jij ook. En dit is een heftige situatie met ongekend grote impact. Het is nieuw, onbekend.

Verbinding met jezelf

Al je gevoel mag er zijn. Ook angst. Het is er namelijk al. Je reageert op een situatie die je systeem als “gevaarlijk” ziet. En je hersens hebben allerlei manieren opgeslagen om daarmee om te gaan. Die pak je nu als eerste. De zak snoep. De chocola. De alcohol. De game. De piekermodus. De hardwerkendankomtallesgoed-modus

En hoewel we niets kunnen doen om die situatie in het groot te veranderen, kun je wel in het klein voelen wat het met je doet.

Dus als je dit leest en herkent, en misschien wel stiekem best veel energie kwijt bent aan je gevoel onderdrukken of verdoven… als je veel spanning voelt, kun je er dan even bij blijven? Gewoon, nu?

Er even bij blijven

Voelen en erkennen dát het er is, voelen waar het in je lijf zit? Er even “naartoe ademen”, merken hoe graag je ervan af wil, maar hoe fijn het is als het er mag zijn?

Het hardop uitspreken waar je bang voor bent? Of misschien dit prachtige nummer uit 1983 meezingen, zoals ik vanochtend deed?

Dan krijg je ruimte om ook weer te voelen wat jij nodig hebt en wél kunt doen.

In het klein, voor jezelf, vandaag.

Doe Maar.