Ik zie mezelf nog zitten, op een bankje in het park. Mijn ogen op de paal in het open veld voor me gericht. 

Expres zocht ik ze op, in de hoop dat het zien, het in de buurt zijn, iets op me zou overbrengen. Een spark, een wonder… een zwangerschap.

De ooievaars hadden daar elk jaar weer hun nest, met elk jaar de schattige kleintjes die veel te snel groeiden en alweer uitvlogen voordat je met je ogen kon knipperen. 

Hetzelfde als ik onder het spoor naast de dierentuin doorfietste. Ook daar zaten ze elk jaar, hoog bovenop de mast.

Jaloers was ik, vanuit een oerverlangen naar óók een kindje om voor te mogen zorgen.

Niet alleen op ooievaars was ik jaloers, op de hele natuur in de lente. Knoppen aan de bomen, bloemen in het gras. En dan zodra het mooi weer wordt, vrouwen met zwangere buiken overal.

Alles scheen maar vanzelf te gaan bij iedereen… 

Ik wilde ook. En wel nu.

Strategieën
Met m’n gedachten probeerde ik mijn vruchtbaarheid en de loop van het leven te beinvloeden. Daarmee, en met het bezoeken van ooievaars, Mariakapelletjes en honderden euro’s uitgeven aan gezonde voeding en supplementen en aanverwante zaken.

En het zwalkte van links naar rechts en op en neer: jaloezie, boosheid, angst voor de toekomst. 

Maar wat ook steeds meer voelbaar was, was vertrouwen. Vertrouwen in het leven. Dat nam toe naarmate de zwangerschap langer uitbleef. Andere strategieën werkte niet, dit bleef over. 

En hou me te goede, ik zeg niét dat ik daardoor zwanger ben geraakt. Dat had vooral maken met goede eicellen, waar ik tekort aan had.

Misschien heeft al dat hopen en vertrouwen wel geholpen. Misschien was het te krampachtig of juist te weinig, ik heb geen idee. Het liep zoals het liep. Ik deed wat ik kon op dat moment.

Maar het vertrouwen op mijn gevoel, dat dat goed was, maakte wel dat het beter te zien en te voelen was.

Dat ik er niet meer altijd middenin zat, of van weg moest, maar ernaar keek. Het kon dragen. Ook wanneer het als ondraaglijk voelde.

Hallo jaloezie. Au, wat een pijn hè. Wat willen we graag ook zo’n baby om voor te zorgen. 

Door het te kunnen voelen, komt er openheid.  Mag je verlangen er zijn. In het nu. 

En leef je door. Vanuit het nu.