Herfst en loslaten, of juist niet? Je leest het woord loslaten nu overal en het geeft mij altijd een beetje de kriebels. Alsof ik iets moet. Ik hou er niet zo van. En tegelijk merk ik dat het zo werkt.

Dat ik meer naar binnenkeer, nu het eerder donker wordt. Het liefst alleen nog maar wil focussen op wat er voor mij toe doet. M’n gezin. En dan komt vanzelf de behoefte om het binnen gezellig te maken. Gisteren herschikte ik een groot deel van de planten in huis. Gezellige hoekjes wil ik. Kaarslicht.

Herfstsfeer in huis, of niet?

Maar wat doe ik, als ik straks weer de kerstboom en alle accesooires van achter het schot op zolder haal? Wat doe ik eigenlijk, als ik mijn huis volzet met allerlei herfstsfeer-artikelen van de Action of de kringloop? Wat zoek ik op, wat duw ik weg aan gevoelens die misschien ook ruimte willen?

Een aantal jaar lang stond mijn hoofd er niet naar. We werden geleefd door het zwanger willen zijn en blijven… Soms koos ik voor onderdompelen in het seizoen, soms voor gewoon in mijn en onze eigen bubbel. Gingen we in januari naar de zon. Net zo makkelijk. Om vervolgens nog een heel lang stuk winter te hebben in Nederland, dat dan helaas weer wel. 

Wat wil jij zelf?

Als dit de eerste herfst en winter is die je ingaat sinds je verlies meemaakte, zal het gevoel misschien heftig zijn. Je voelt je niet in de stemming, of misschien past het cocoonen juist bij jou… Wil je meegaan in de sfeer, ga je expres wat anders doen?

Je merkt het vanzelf, en misschien wisselt het per moment. Voelt het soms fijn om je onder te dompelen in herfst- en straks wintersfeer, en baal je er het andere moment van.

Wat kun je zelf doen?

Wat je altijd zelf kunt doen, is voelen of je aan het duwen of trekken bent aan je gevoel, of het laat stromen. Of je mag van jezelf.

Een drie minuten ademruimte oefening is daar heel geschikt voor. Je staat heel kort stil bij hoe het echt met je gaat. Vaak met meer eerlijkheid naar jezelf en naar wat goed is voor jou tot gevolg.

Luisteren via Spotify

Luisteren via Anchor

Gedicht over je gevoel er laten zijn

Soms willen woorden er ineens als gedicht uit. Ik schreef dit gisteren en deel het graag in deze blog omdat het zo sterk hierover gaat.

Je hoeft niets…

Niets los te laten

Of vast te houden

Niets te doorléven om daarna af te sluiten

Je mag ZIJN

Zijn met je liefde

Je verlangen

Je boosheid

Het gemis

Als je voelt dat het stroomt,

Dan weet je…

dat vasthouden en loslaten

Eigenlijk precies hetzelfde is.

In die zin is loslaten, misschien eerder “het er laten zijn”. Als ik het zo interpreteer, kan ik het persoonlijk beter hebben. En ga ik misschien toch nog een nep-eekhoorn en kabouters in de vensterbank zetten 🙂

Wil jij ondersteuning deze herfst en winter bij het meer laten stromen van je gevoel? Keuzes maken die bij jou passen in plaats van wat de omgeving verwacht? Neem contact op voor een gratis kennismaking om te kijken of mijn coaching bij jouw situatie past.