Followwwww…. follow the suuuuunnnn… continu zit het in m’n hoofd als ik dit soort uitzicht heb, zoals vorige week in Oostende.

“Follow, follow the sun
And which way the wind blows
When this day is done”

Xavier Rudd weet het zo mooi te verwoorden. We zijn onderdeel van een groter geheel. Elke dag gaat de zon onder, en komt de maan op. Het is het soort dankbaarheid voor de natuur. Dankbaarheid, die ik sinds het verlies van onze kindjes in de zwangerschap ben gaan voelen.

Hij was er al hoor, in de zin van bewondering.
O mooi. Klik. De foto goedgekeurd.
En weer door. Volgende highlight.

Maar het verschil is dat natuur voor mij, en dat geldt denk ik ook voor Robert, een nieuwe lading heeft gekregen.
Natuur is een vaste waarde, die tegelijk ook verandert. 

Het strand is er altijd, maar nooit hetzelfde.
De zon is er altijd, maar soms verdekt opgesteld.
De maan, idem dito, verwarmend op haar eigen manier.

Noord-Groningen is er altijd, ook als ik er niet ben. Daarover meer over 2 weken, wanneer we daar (voor het eerst in twee jaar) weer zijn.

Natuur geeft me vertrouwen.
Vertrouwen dat ik er ook ben. En tot nader order mag blijven.
In die natuur, in die wereld.

Met alles wat ik voel, beleef, wel en niet fijn vind.
Ik kan het aan, al die veranderingen. De pijn, het gemis, het verlangen.
En dat kan jij ook. Wat er nu ook speelt, of wat er ook op je pad komt.

Follow the sun.

“When you feel life coming down on you,
Like a heavy weight
When you feel this crazy society,
Adding to the strain
Take a stroll to the nearest waters
And remember your place
Many moons have risen and fallen long, long before you came”

Dank Xavier Rudd, en dank aan de zon en de maan.

Herken je dit gevoel, en zo ja, op welke plek of in welk soort natuur? Ik lees het graag!

Liefs, Elisabeth