Middenin Berlijn. Kort na het afscheid van onze lieve Lieve.

Mijn hart beklemd en licht tegelijk. Ik was, nee we waren blij om er even uit te zijn. We hadden foto’s van Lieve op onze telefoon, maar wilden vooral even andere indrukken dan de zwaarte van thuis.

We dwaalden door de stad. Deden aan semi-Urban Exploring in een oud verlaten ziekenhuis en voelden ons heel stoer en uniek. Dat er verderop op het terrein een fotoshoot was, we af en toe andere “explorers” tegenkwamen, kon ons niet deren. We konden zulke mooie foto’s maken. Geen zorgen, behalve dan snel wegkomen toen toch ineens het alarm afging.

Bloeding?
Wat me wel zorgen baarde, was dat ik sinds de heenreis al een bloeding had. Een vroege menstruatie, dacht ik nog. Maar in de loop van ons bezoek aan Berlijn werd het steeds heftiger.

De dag na ons bezoek aan een oud ziekenhuis, bezochten we dan ook voor controle een echt ziekenhuis, om de hoek van onze Bed & Breakfast. En het was daar net of ik in de verkeerde film zat. Alweer. Communicatie in mijn beste Duits, aangevuld met Engels. Gespannen of het wel over zou komen. Gespannen wat er aan de hand was.

Het bleek een restje placenta. Even een roesje en dan konden ze het verwijderen. Ermee blijven lopen tot we naar huis zouden gaan? Geen optie. Dat had ik zelf ook al wel bedacht, maar het was toch even schakelen.

Contrast
Het contrast van het praktische van de minimale ingreep met de emotionele beleving, kon niet groter zijn. Ook al besefte ik dat pas achteraf. Robert bleef op de kamer, ik werd vlakbij de OK met bed en al in een gang geparkeerd. Daar moest ik wachten tot ik aan de beurt was. Ik miste Robert. Waarom had ik niet gevraagd of hij meekon tot de deur?

Naast het hoofdkussen lag het net aangemaakte dossier. Om de tijd te doden, en om na te gaan of er geen miscommunicatie was geweest, pakte ik het. Ik sloeg het open, en daar stond rechtsboven heel groot het woord “Abort”.

Ik raakte nog net niet in paniek, maar alles in me zei “O nee, het was geen abortus, maar het beëindigen van een gewenste zwangerschap, dat moeten ze wel weten en snappen!”. Ik was zo bang dat ze iets negatiefs van me zouden denken.

Goedbedoeld maar pijnlijk
Zodra de OK-verpleegkundige me met bed en al meenam om metingen te doen, flapte ik alles eruit. In Duits of Engels, geen idee meer. Ik huilde, zei dat we echt heel graag een kindje wilden maar dat het nog niet gelukt was vanwege die erfelijke factor.

Haar, vast goedbedoelde, antwoord:

“Sommige mensen hebben een andere bestemming in het leven dan moeder worden”.

Au. Au. Au. Zo klein en pijnloos als de ingreep was, zo groot en pijnlijk is de impact van procedures en communicatie. Het was niet de eerste keer dat dit soort dingen gebeurden.

Niet alles is te voorkomen. We konden onze boosheid en frustratie over het leven en het lot in ieder geval goed ventileren naar elkaar. Mijn tranen konden even stromen.

Ruimte en ontlading
De dag erna liepen we weer door Berlijn. Alsof er niks gebeurd was. Fysiek en mentaal was ik opgelucht, alleen een beetje moe.

Robert’s emoties kwamen eruit bij een expositie over de Berlijnse Muur. In het donker konden zijn tranen stromen. Machteloosheid. Frustratie. Verdriet.

Daarna, door de stralende stad, even een pauze in een koffiegelegenheid.

O ja
Willem-Alexander op TV, hij werd die dag Koning Willem. Ik herinner me mijn verbazing dat de mensen vol interesse keken.

“O ja”, zeiden we tegen elkaar. “Dat was ook zo. Hij zou koning worden vandaag….”

Het leven, en zeker dat in Nederland, ging langs ons heen. Voor even.

Voor ons was het leven daar, nog één dagje onze eigen bubbel, middenin die grote stad.