Windkracht 5.

Life is what happens to you… in allerlei vormen, groot en klein.

Dit weekend was er “Dineren op de Dijk”. Buiten op de dijk in het bovenste puntje van Groningen. Samenzijn met vreemden die op die plek altijd vertrouwd voelen. Wij waren er eerder. Vaak heel verdrietig. En hoopvol.

In december 2012 lieten we een ballon op voor ons te vroeg gegane kleine spruitje.

Een half jaar later herdachten we er Lieve. Ik werd 40 en alles in mij wilde de tijd terugdraaien. Ik vluchtte naar het niemandsland daar in het hoge Noorden.

De plek geeft ruimte om te voelen. Altijd.

Afgelopen weekend werd ik 46. Ik zag het helemaal voor me. We planden speciaal rondom het diner op de dijk een weekendje weg.
Weer op die plek. Nu met oneindig veel minder zorgen. Met onze dochter zeekraal plukken, met de verrekijker het wad afturen. Ik leefde er al weken naartoe.
We komen aan. Windkracht 5. Ok, wist ik. Maar is dat zo hard? En kan Janne er zo slecht tegen?

Ja, en ja. De wind deed haar pijn en beangstigde haar, ze wilde alleen maar weg… En dus brachten we de middag en avond benedendijks door.
Binnen in café het Zielhoes.

Robert en ik gingen afwisselend naar buiten. Om het hoekje een workshop volgen. Op de dijk foto’s maken. Ook met eten bleven we beneden, bij elke gang sloten meer mensen aan tot bij het dessert niemand meer aan de tafels op de dijk zat.

Voor we naar huis gingen plukte ik nog wat zeekraal. Ik was even alleen. Ik probeerde wat te mijmeren over de afgelopen jaren, maar zelfs daar was de wind te hard voor.

De wind blies me terug naar het land.

Het mijmeren doe ik nu ik weer thuis ben. En het verlangen naar de ruimte daar, dat doe ik de komende maanden.

Tot ik (met windstil weer) weer een keer het wad af mag turen.

Heb jij ook zo’n plek waar je helemaal jezelf kan zijn?