In het kader van een nieuwe rubriek met deze titel (kan elke week wijzigen 😉 maar de strekking is hetzelfde), neem ik je elke dinsdag mee naar een situatie die ik meemaakte rondom of na het afscheid van onze twee kleine kindjes.

Zo’n situatie waarvan je denkt: “Zit ik in de verkeerde film?”. De pijn en het gemis in alle vezels voelbaar is. Het geeft nu zo’n weemoedig gevoel, maar destijds deed het gewoon ontzettend pijn.

De eerste scene. Ik neem je mee naar Bilbao, juni 2014.

Een bezoek om nooit te vergeten: vanuit Nederland had ik meegedaan aan een wedstrijd, en kaartjes gewonnen voor jawel: het Guggenheim-museum. Een avond/nachtopenstelling met optredens van DJ’s.

Ik verlangde al jaren om in dat befaamde museum een keer rond te mogen dwalen. En zo geschiedde. We bouwden onze roadtrip door Frankrijk en Spanje om het bezoek heen. De roadtrip die we kort tevoren pas hadden vastgelegd.

We zaten tussen 2 ICSI-pogingen in, ik was even vrij van hormonen. Onze kinderwens was zo sterk. En de liefde van ouders voor kinderen in met name Spanje was pijnlijk zichtbaar en voelbaar.

Het Guggenheim-by-night was prachtig, maar ook wat vervreemdend. Zo’n groot museum met de centrale ruimte gevuld met opzwepende beats… we liepen er wat verdwaasd rond , niet meer gewend aan wilde lange nachten. Maar we hadden een mooie avond. Met een kater van het voor ons doen laat naar bed gaan, gingen we de dag erop wat aan sightseeing doen.

Het weekend in Spanje, overal gezinnen buiten – want mooi weer. We staan in zo’n gondel van een kabelbaan om na een bezoek aan een hoge heuvel, weer af te dalen tot zeeniveau. Twee stellen met een aantal kinderen stappen in. Ze horen bij elkaar. Kinderen in buggy’s en aan de hand. Van die schatjes. Ik kijk nauwelijks, dat lukt niet. De peuter staat het dichtst bij me. Ik voel fysiek het gemis, het verlangen naar een kleintje om voor te zorgen.

Om de tijd in de, inmiddels veel te kleine cabine van de kabelbaan wat te doden, knopen we een gesprekje aan. We wisselen in het Engels uit dat we op bezoek zijn, en delen onze ervaring van de avond ervoor.

De moeder van een van de gezinnen, kijkt daarbij wat sip en spreekt vervolgens de legendarische woorden: “Dat kunnen wij niet meer, wees maar blij dat je geen kinderen hebt”, met een hoofdknik wijzend op haar kinderen op heuphoogte.

Op dat moment was ik niet in staat om ook maar iets terug te zeggen… maar nog uren na deze ontmoeting woelde het in me rond… vooral veel gedachten en af en toe wat verdriet. “Ik had iets moeten zeggen”! “Hoe kunnen ze dat nou zeggen?” ik zou er wat voor geven om één kindje te mogen krijgen en grootbrengen.

De vrijheid als je kinderwens zo sterk is, maar nog niet vervuld óf verwerkt is, is er een tegen wil en dank. Zij wisten het niet. Zaten vol in hun eigen drukte met kinderen. Ik wist niet wat ik ermee moest, al die chaos in m’n hoofd en hart. Het heeft me de rest van het weekend beziggehouden.

De komende weken deel ik met je wat mij hielp met dit soort confrontaties, in zomerse of vakantieperiodes na het verlies. Ik hoop je er steun mee te geven.