Pijnlijke confrontaties als je nog geen (zichtbare) kinderen hebt

Ik zal ongeveer zó gekeken hebben, 5 jaar geleden op vakantie in Spanje.

De exacte locatie van de hieronder volgende confrontatie heb ik verdrongen denk ik 😲

Picture schattig klein dorpje, winkeltje met ambachtelijk riet- en houtsnijwerk. Manden en schattige kleine stoeltjes met gevlochten zitting.

We overleggen of zo’n stoeltje kopen uitnodigend is naar ons zo gewenste kindje, of het lot teveel tarten (even een zijweg: Ken je dat trouwens, het idee dat als je het hardop uitspreekt, je het lot tart? Of soms juist denken dat dat goed is, dat je toch van het positieve uit moet gaan…waar doe je nou goed aan? Schrijf ik nog wel eens over)

Een oude baas (in mijn herinnering met minder dan al zijn tanden), de baas van de toko, die mij vertederd naar de stoeltjes ziet kijken, vraagt of we er één of twee willen voor onze kinderen, thuis? Als we uitleggen dat we die nog niet hebben, ik wel zwanger was maar ze overleden/in de hemel zijn (en dit zo’n beetje in gebarentaal…) komt het legendarische antwoord.

Half in woorden, half met een hoofdknik gebarend naar achterin de winkel, gebaart de man dat híj het wel even wil proberen. Zo van “Kom maar even mee , ik geef je wel een kind”. Met een volle lach.

Flabbergasted.

Niet in staat tot bijdehand antwoord, alhoewel ik nu terugdenkend best een gebaar of wat woorden kan bedenken… Nee bedankt is geloof ik alles wat ik terugzei. En ik richtte me naar Robert om nog even goed te benadrukken dat hij de man is bij wie ik hoor…

Ik kan er nu hoofdschuddend en met een kleine glimlach aan terugdenken, hoewel ik het nog steeds een botte nare manier van praten vind.

Zal nooit mijn humor worden zeg maar Denk dat ik niet hoef te vertellen dat we in dat winkeltje niks meer hebben gekocht… zo snel als ik kon, ging ik weg.

Heb jij een bepaalde manier van reageren op lastige opmerkingen? Of: wat had jij in deze situatie geantwoord?

 Lees hier deel 1 van de Blogserie over Pijnlijke confrontaties