Ontelbare keren liep ik met hem mee vroeger. Naar het winkelcentrum. Zijn rustige tred, petje op z’n kalende hoofd, sigaretje in z’n mondhoek. Een boodschappenkar achter zich aan trekkend. Ik logeerde veel bij ze, mijn opa en oma van moeders kant. Ik had koosnaampjes voor ze, draaide mee in het huishouden (zo voelde dat althans), sliep bij mijn oma in bed en was ervan overtuigd dat ze altijd apart sliepen. Pas later hoorde ik dat dat alleen was als ik kwam logeren.

Ik was al in de dertig toen mijn opa overleed, en als ik dit typ, leeft mijn oma ook nog.

Ze is 102, toe aan rust, maar het is blijkbaar haar tijd nog niet.

Een paar jaar terug deed mijn oma de kleren van mijn opa weg. Hij was er al een tijdje niet meer, en ze wilden opruimen. Een zwart-witte jas, nog goed, gaf mijn zo’n vertrouwd en warm gevoel, dat ik hem wel wilde.

Soms deed ik hem aan, ging voor de spiegel staan, en voelde mijn opa dichtbij. Ik had het voornemen de jas te laten vermaken zodat het een damesjas werd, maar werd toen zwanger, en hoopte hem even niet aan te kunnen.

Helaas liep dat anders, twee keer afscheid in de zwangerschap. Mijn gewicht schommelde te veel, het verdriet had de overhand en de jas bleef verstoffen in de kast. Soms haalde ik er troost uit.

Ergens in het eerste jaar na de geboorte van onze gezonde dochter, kwam het moment dat ik dacht “Nu ga ik het doen”.

In modebladen kwam dat seizoen net dezelfde zwart-witte ruit voorbij. Opgetogen ging ik naar een kleermaker, de beste man paste en meette, en gaf aan dat het een behoorlijk karwei zou worden. Een week later betaalde ik hem bijna 100 euro en nam de jas mee.

Maar waar ik me in de pasruimte van de kleermaker zo trots en modieus voelde met de jas, was het thuis ineens anders.

De jas paste niet. Het bleef een herenjas. Te grof. Niet voor mij.

Hij was en is van mijn opa, en hangt weer in de kast.

Totdat hij daar ook niet meer past.

De jas heb ik niet nodig voor alle herinneringen. Die zitten, cliché maar waar, in mijn hart.

En mijn opa? Ik voel hem op belangrijke momenten dichtbij. Ook zonder zijn jas.