Het wordt niet meer zoals het was, het wordt niet meer “normaal”. Dit is wat vrouwen na verlies in de zwangerschap ervaren. In het klein en heel intens gevoeld. Dit is de realiteit. 

In het groot is het waar we nu met z’n allen inzitten in deze corona-crisis.

Rouwfases bij deze corona-crisis

De meesten van ons weten wel dat rouw vaak in fases wordt ingedeeld. En die zijn deze weken zo goed zichtbaar, in het klein en in het groot.

  • Ontkennen: “Wat erg voor die mensen in China / Italie / Brabant.” “Voor mij verandert er niet zoveel.”
  • Boos worden: “Al die hamsterende mensen, het is vreselijk!”,
  • Onderhandelen “We moeten gewoon positief blijven” “Als we nu maar niet zoveel op vakantie gingen met z’n allen”
  • De realiteit voelen. Voelen wat het met je doet. “Ik ben bang voor mijn familie.” “Ik vind het zwaar.” “Ik ben heel moe”
  • Een nieuw “normaal” vinden

We merken ze allemaal, in een soort snelkookpan nu deze weken, zo ervaar ik het. Niet iedereen zit in dezelfde fase, en we gaan niet in vaste volgorde alle fases door. Want net als bij rouw om een kindje wat er niet meer is, om een vriend die overlijdt, om een baan die je verlies, kan het ook nu niet in een rechte lijn.

Verlies van verwachting

We willen zo graag houvast, controle, leuke dingen om naar uit te kijken. Maar er is zoveel onzeker nu. Zoveel wat anders is, en wat verdriet doet. De veiligheid die we op straat en onderling ervaarden. De lente die veel sneller lijkt te verstrijken dan normaal. De economische crisis, waar we nog niet eens alle gevolgen van merken. Plannen op korte of langere termijn die in duigen vallen.

En allemaal willen we gauw naar “het nieuwe normaal”. Dat voelt veilig. Vertrouwd. Hoopvol.  

En dus “doen we het ermee”. We kunnen het niet veranderen, dus we maken er het beste van.

Vergeten we ons gevoel want we zitten toch allemaal in hetzelfde schuitje. “Als je nu … “, dan heb je het pas zwaar. We praten ons gevoel ermee weg en gaan in actiemodus.

Zoeken naar manieren. We roeien met de riemen die we hebben. Wist je dat ook dat een rouwmodel is?

Hoe vaar je deze dagen?

Het is een hele fijne steunende metafoor tegelijk. Je hebt een riem gericht op het verlies, de ander op herstel. En dan zit je in je boot, je weg zoekend in het leven in deze tijd.

Bedenk daarbij dat de omstandigheden (de wind, de golven, de stroming) ook invloed hebben. Die zijn op z’n zachtst gezegd nogal turbulent deze dagen. En daarmee dus ook de kracht die we al dan niet moeten zetten om te roeien.

Het is zoeken, welke riem nu past, op welke dag, in welke situatie.

Soms draai je even rondjes met de riem van “voelen”, omdat dealen met je gevoel het enige is wat er nodig is. Dan huil je, ben je boos, deal je met de realiteit, geef je ruimte aan je angst. Praat of schrijf je het van je af.

Dan weer draai je rondjes met de riem van “herstel”, omdat je vooral met iets anders bezig wil zijn. En merk je wanneer dat weer teveel is, en je je gevoel vergeet.

Je kunt wel even rondjes draaien, maar je hebt beide riemen nodig rechtop te blijven en vooruit te komen. Dus voel maar. Huil maar, ook nu. Wees blij als je blij bent, bang als je bang bent… het gevoel is er al, je mag het voelen.

Ons eigen bootje

We zitten allemaal in ons eigen bootje. Zoekend naar de juiste manier, de juiste slag, reagerend op wind en water. Steeds opnieuw. Soms even niet roeien. Om je heen kijken, voelen, handelen, weer voelen en kijken, bijsturen.

Je kunt met je hoofd fantaseren over wat je gaat doen als deze crisis voorbij is. Wat als…  Dat sust, dat helpt iets.

Maar ondertussen leef je nu, en is dealen met de situatie en alles wat je voelt, het enige dat je te doen hebt.

Steeds weer vanuit het nu. Dat geeft de meest realistische houvast in deze woelige baren.

Lees ook: Varen in rouw.