GEDOE OP DINSDAG –
.
Bij yoga, maar 3 leerlingen in deze les, inclusief mezelf en één vrouw die er normaal niet is, met een zwangere buik. Het is september 2013, twee weken voor de uitgerekende datum van Lieve. De aanwezigheid van deze moeder doet zó’n pijn en maakt me vreselijk gespannen.
.
Wat voor houding kan ik hier nog aannemen, hoe kan ik hierbij blijven. Kán ik hierbij blijven? Ik heb de neiging weg te gaan, en tegelijkertijd wil ik er gewoon kunnen blijven.
.
Bewust vraag ik hoe ver ze is, hopend op een verschil met hoe ver ik zou zijn geweest als… 38 weken antwoordt ze. Dat wilde ik niet horen. Maar ik hoor het wel. De waarheid is hard, en 38 weken. En al ingedaald ook.
.
Ik besluit geen pogingen meer te doen het voor mezelf te verzachten.
.
Het doet pijn, ik voel spanning. En ik doe aan yoga.
.
Terugkijkend vanuit het nu, besef ik dat al dit soort situaties hielpen om te voelen. Op het moment zelf was ik vooral boos. En door mijn gevoel wel (of ook vaak niet) toe te laten of te delen, had ik invloed op hoe hard, of zacht dat gevoel was.
.
Welkom heten aan wat er is. Het is zo lastig, en tegelijk zo eenvoudig. Ook je irritatie, je boosheid, je woede over hoe het gelopen is. Het hoeft niet weg. Het is er al.
.
Het thema confrontaties met / reacties van je omgeving is voor veel vrouwen na verlies in de zwangerschap meemaken moeilijk.
.
Welke vraag of dilemma ervaar jij op dit punt? Of heb je een tip voor anderen wat jou geholpen heeft?