Strand en voelen

Het is 2 april, en de afgelopen vier dagen was ik drie keer op het strand. Waarvan gisteren twee keer. Waarom zo graag?

Het is echt niet dat dat ik er altijd meteen blij ben.

Dit weekend kwam ik een ex tegen met kindjes even oud als mijn meisjes waren geweest, als ze niet ernstig ziek waren. Het gaf onrust, naast de blijdschap van weer de eerste dag bij onze favoriete strandtent. Het “wat als…” denken stak even de kop op, iets wat ik niet zo vaak doe en me daarom destemeer verwart.

In december 2011 was ik op hetzelfde strand. Een dag voordat mijn eerste zwangerschap zou afbreken. Ik voelde me verbonden met het wezentje in mijn buik. Nog zo klein. Ik dacht “dat kan ik best alleen toch, die dag ervoor”. Wat wist ik weinig van rouw en hoe intens het afscheid van een gewenst kindje zou zijn. Haar ziel probeerde ik al los te laten op het strand, maar ze bleef bij me. Tot ik leerde rouwen. Dat leerde ik van haar.

We kwamen op het strand na het afscheid van ons tweede meisje in 2013. Het meisje dat wel een naam kreeg. Lieve. Het strand bood ons ruimte om dit gevoel, dit gemis, wel toe te laten. Zowel vlakbij huis als in het allerhoogste puntje van Groningen. Geen gedoe met mezelf inhouden, afwegen wat wel en niet vertellen, delen. Geen gekke confrontaties met zwangeren (meestal niet). Alleen maar zijn, voelen en voor onszelf zorgen. Dat leerde ik van Lieve.

We kwamen er in maart, na een mislukte terugplaatsing in onze 4e IVF poging. We hadden de hoop bijna opgegeven, ik was moe van steeds maar die hormonen, het hopen, wachten en verdriet hebben. De strandtent was nog niet geopend maar wel in aanbouw. We kregen een warm welkom en de eigenaresse bood ons een kopje thee aan. Op het half opgebouwde terras zaten we, met ons gezicht naar de zee. Ik huilde tranen met tuiten maar was ook zo blij met de warmte. 

We kwamen er, een jaar later, met onze kleine Janne toen ze een paar maanden oud was. Zo verheugd had ik me om haar de zee te laten zien. 4 maanden oud en ze had alleen maar oog voor het felroze kussen op de bank van de strandtent. En terecht.

En ik kom er nu, nu ze 3 jaar is en met haar blote voeten zonder jas in het zand wil spelen. Ook als het nog maar 10 graden is. Van haar en met haar leer ik om nog meer mijn gevoel te volgen. De mensen om me heen en wat ze nodig hebben, serieus te nemen. De lichtheid maar ook de felheid waarmee zij dat doet, is bewonderenswaardig.

De afgelopen jaren leerden we om te mogen voelen, te mogen genieten van het leven, ook als het grote tegenslag kent.

Je weet nooit wat morgen brengt. Leef nu, voel nu, huil nu, lach nu. Verwarrend soms, maar zo compleet.

Het mag allemaal.

P.S. Alle credits voor die laatste zin gaan naar Robert, met wie ik samen, maar toch verschillend, dit alles beleef. We leren van elkaar. Van het leven. Ook dat deel wat niet zichtbaar is.