Vorm aan Verlies

Ruimte voor jouw gevoel.

Precies zoals je nu bent.

Je kinderwens anders dan de realiteit

Jullie waren (en zijn) er helemaal klaar voor.

Gezinsuitbreiding.

Hoe het er nu ook uit ziet, of je al een kindje hebt, of niet… de wens is groot.

Maar de realiteit anders dan je in gedachten had. 

Je maakte verlies mee.
Van je vruchtbaarheid, van een kindje in de zwangerschap,
van de verwachting dat het leven loopt zoals je het bedacht had.

Je weet nu dat het niet zo vanzelfsprekend is.

En het verdriet dat dat doet, de frustratie die het geeft,
daar wil je wel ruimte voor maken,
maar dat is nog niet zo makkelijk.

Herken je dit?

A
Het verdriet overvalt je vaak, ook in het openbaar. Je vindt het super gênant, probeert het te verstoppen of gaat snel weg uit de situatie.
A

Je voelt niet alleen verdriet, maar ook trots. Maar die durf je niet te delen: hoe moet je dat nou uitleggen, met wie kan je het delen, wie wil er nu foto’s van je dode kleine kindje zien?

A

Vrienden van wie je dacht dat ze er voor je zouden zijn, laten niks horen.

A
Het lijkt of je partner gewoon weer doorgaat, doet het hem/haar dan niks meer?
A
Als mensen wel vragen hoe het gaat, vind je het moeilijk antwoord te geven. Omdat het nog zo wisselt, omdat het net het moment niet is om erop in te gaan. Je stamelt een “Ja het gaat wel weer”, of “Met ups en downs” en eenmaal weer thuis, komen de tranen.
A
Je voelt je alleen en onbegrepen, snapt dan niemand dat het voor jou nog niet “klaar” is?

Waar doe ik goed aan?

Je kunt en wilt niet doen alsof alles weer koek en ei is, maar je bent bang dat er steeds maar over praten ook niet goed voor je is.Het vertrouwen in jezelf en de mensen om je heen neemt af, en het voelt of dat ook niet goed is.

Je hebt geen idee hoe dit verder moet, hoe je hier weer uit kunt komen. Dit kan toch niet zo blijven? Mensen zeggen wel dat het tijd kost, maar jij zit er maar mooi mee.Wat als je opnieuw zwanger wil worden? Kan je dat wel aan, als het al lukt?

Alles voelt wiebelig en onzeker. Je draait rondjes in je hoofd, weet niet waar je goed aan doet. Sneller, langzamer?

Hoe zou het zijn als je deze verdrietige periode op een eenvoudigere manier kan doorléven?

Dat het je niet alleen maar overkomt, maar je zelf iets concreets kan doen om je gevoel te leren verdragen en uiten? Surfen op de golven in plaats van dat ze je overspoelen? Daar waar jij nu bent, ben ik ook geweest. Ik wil je heel graag helpen om jouw eigen manier te ontdekken, waardoor je op een passende manier vorm kunt geven aan wat er gebeurd is.

Wil jij ook met meer vertrouwen door deze moeilijke periode heenkomen?

Vraag een gratis gesprek van 30 minuten aan, deel je verhaal.

Samen kijken we wat bij jou past in deze periode.

Elisabeth heeft me geholpen om mijn gevoelens er gewoon te laten zijn, dat het oké is om je zo te voelen en dat het hoort bij het rouwproces. Door de wandeling kreeg ik letterlijk een beeld van de fase van rouw waarin ik me op dat moment bevond….Op dat moment voelde ik ook dat het wel weer goed zou komen en het gaf overzicht, ruimte in mijn hoofd en er viel een soort van last van mijn schouders.

 

Ik heb een aantal online coachingsgesprekken gehad met Elisabeth. Ze speelde fijn in op waar mijn behoeften van dat moment lagen. Ik voelde me gehoord en begrepen. Ondanks dat de gesprekken online waren (naar eigen keus met of zonder videobeeld) waren het fijne persoonlijke coachingsgesprekken, alsof we samen aan tafel zaten.

 

Elisabeth speelde fijn in op waar mijn behoeften van dat moment lagen. Ik voelde me gehoord en begrepen. Elisabeth gaf me praktische tips en opdrachten om dieper in te kunnen gaan op onderliggende gevoelens, deze te onderzoeken en leren deze beter te begrijpen. Waar ik na afloop van de gesprekken verder mee aan de slag kon.